Smet op WWZ

De nieuwe Wet werk en zekerheid (WWZ), waarvan op 1 juli een belangrijk deel van kracht werd, heeft veel discussie losgemaakt. Niet alleen in de tuinbouw, maar ook in andere sectoren en in de politiek zelf. Mede op aandrang van LTO Nederland zijn er inmiddels zeven Kamerdebatten over geweest.
Duidelijk werd dat de wet onbedoelde nevenwerkingen heeft. Waar het kabinet het eerder verplichten van vaste contracten voor ogen heeft, zorgt de wet er in de praktijk juist voor dat werkgevers extra maatregelen nemen om met hun tijdelijke krachten niet in die situatie terecht te komen.
Inmiddels is er bij minister Lodewijk Asscher van Sociale Zaken en Werkgelegenheid begrip voor het knelpunt bij seizoenskrachten in de agrarische sector en wacht hij voorstellen van LTO Nederland en de vakbonden gezamenlijk af om een uitzondering te maken.
Dit lijkt echter op symptoombestrijding, terwijl de oorzaak veel dieper zit. Werkgevers hebben behoefte aan flexibiliteit en moeten hun arbeidsinzet mee kunnen laten bewegen met de verkoop van hun producten of diensten. Ook is die flexibiliteit nodig voor de groei en krimp van een onderneming.
Juist nu de economie wat aantrekt, hoor ik veel verhalen van bedrijven in andere sectoren die het steeds drukker krijgen, maar daarvoor geen vaste mensen in dienst durven nemen. Ze willen flexibeler zijn als het marktherstel niet doorzet. Er worden dus overuren gedraaid, ingevuld met uitzendbureau’s, zzp’ers en payrolling, maar vaste contracten zie ik er niet komen.
Zijn de verplichtingen rondom vaste contracten niet te ver doorgevoerd in Nederland, waardoor partijen gaan kiezen voor andere arbeidsrelaties? Is het niet gewenst om een veel fundamentelere discussie te voeren over de vormgeving van arbeidsrelaties in de toekomst?
Vast zou minder vast kunnen worden en voor collectieve zaken zoals pensioen, arbeidsongeschiktheid en werkloosheid zouden andere uitgangspunten en grondslagen kunnen gaan gelden. Op die manier zijn twee vliegen in één klap te slaan. Meer stabiele arbeidsrelaties en behoud van waardevolle sociale voorzieningen op langere termijn zijn voor zowel werknemers als werkgevers in Nederland van groot belang.

Nico van Ruiten