‘Technisch haalbaar is nog geen levensvatbaar bedrijf’

Je moet niet beginnen met de vraag welke techniek beschikbaar en financieel in te passen is, maar hoeveel moet ik reduceren en hoe bereik ik dat? Om die vragen te kunnen beantwoorden, zijn kennis en inzicht nodig. Wat is mijn huidige uitstoot? Waar komt die vandaan? Aan welke knoppen kan ik draaien? En vooral: hoeveel reductie is binnen mijn bedrijf realistisch? Dat vraagt om vakmanschap en management.

Aanpassingen in veevoer, bemesting, beweiding, stalmanagement, timing en bedrijfsvoering kunnen de emissies al fors verminderen, zonder dat daarvoor direct grote investeringen nodig zijn. Boeren kunnen daarbij zelf kiezen wat bij hen past.

Een reductieplan kan een belangrijk managementinstrument zijn en wordt mogelijk zelfs een voorwaarde. Het resterende reductiedoel kan vervolgens worden ingevuld met bijvoorbeeld technieken, stalaanpassingen en innovaties. Dat vraagt om een andere kijk op deze oplossingen.

Daarom moet de discussie niet gaan over de vraag welke techniek het hoogste reductiepercentage belooft, maar over welke combinatie van maatregelen op het bedrijf de benodigde reductie oplevert en economisch haalbaar is. Niet de techniek, maar het reductiedoel en de levensvatbaarheid van het boerenbedrijf moeten het vertrekpunt zijn.