'Buikpijn van een Natura 2000-gebied'

Bestuurlijk verantwoordelijk zijn we niet meer. Steeds meer werd duidelijk dat natuur voorgaat en boeren onder de streep daarvoor moeten wijken.

Neem Springendal, Engbertsdijksvenen, Boetelerveld en Wierdense Veld, waar een groot aantal gezonde bedrijven is gestopt of een deel van hun grond niet meer goed kan gebruiken. Ondanks de royale financiële middelen van de provincie voor natuurherstel – naar schatting lopen de onderzoeks-, ontwikkel-, uitkoop- en beheerkosten op tot 1 miljard euro – blijven getroffen ondernemers achter. Ontevreden over het lange proces, het wensdenken van natuurherstel en het wantrouwen over nieuwe maatregelen.

Zo ervaren boeren de terreinbeherende organisaties (TBO's) nogal eens als rupsjes-nooit-genoeg, die steeds meer ruimte claimen om instandhoudingsdoelen van de overheid te behalen. De TBO's hanteren modellen waarvan het maar afwachten is of dat over tientallen jaren effect sorteert.

In het Haaksbergerveen vergde het beheerplan nog 80 hectare benodigde grond. Inmiddels staat 400 hectare ingekleurd, waardoor maar liefst zestig boerenbedrijven worden geraakt. Dat heeft enorme gevolgen voor de bewoners en bedrijven.

Als bestuurder zit ik dan in een spagaat. Ik vind dat je in overleg moet blijven om tot een oplossing te komen. Tegelijk zie ik de wanhoop bij ondernemers. Dat bezorgt me weleens buikpijn.

Hoe het beter kan? TBO's, neem genoegen met het oorspronkelijke plan en ga daarmee aan de slag. Maak gebruik van de boeren die weten hoe je samen met de natuur boert. En provincie, heb meer oog voor hoe je het gebied achterlaat. Anders raak je zowel de agrarische levendigheid als de participerende burger kwijt.