‘We zijn samen de schouders eronder gaan zetten’

Toen Frank in 1989 vanuit Noord-Holland naar Canada emigreerde, werd hij door de plaatselijke voorlichting voor gek verklaard. Het melkveebedrijf dat hij kocht, telde veertig koeien, 60 hectare landbouwgrond en een vaste stal. Volgens de adviseurs kon dat nooit goed gaan. Ruim 35 jaar later runt de familie een modern melkveebedrijf waarin robotisering en bedrijfsopvolging een belangrijke rol spelen.

Voor Frank was al langer duidelijk dat hij het ouderlijk melkveebedrijf in Noord-Holland niet zou overnemen. Een oudere broer zette het bedrijf voort en voor een tweede opvolger was geen ruimte. Frank werkte daarom eerst enkele maanden in Canada en daarna anderhalf jaar bij een melkveehouder in Ontario.

Eenmaal terug in Nederland kon hij zijn draai niet meer vinden. Hij besloot opnieuw naar Ontario te vertrekken en daar op zoek te gaan naar een eigen bedrijf. Met financiële steun van zijn vader en hulp van de verkoper, die een deel van het bedrag in het bedrijf liet zitten, kon Frank in 1989 beginnen.

Van tijdelijk verblijf naar emigratie

Een jaar later kwam ook Ella naar Canada. Na haar opleiding aan de MAS in Gorinchem wilde zij een jaar op een boerderij werken, haar Engels verbeteren en daarna mogelijk verder reizen naar Australië of Nieuw-Zeeland. Via de buren leerden Frank en Ella elkaar kennen. In november 1991 trouwden ze in Nederland. Daarna keerden ze samen terug naar Ontario om het melkveebedrijf verder op te bouwen.

In 1994 realiseerden de ondernemers hun eerste ligboxenstal, voorzien van een dubbel-6-melkstal. Dat betekende een flinke verbetering ten opzichte van de oude vaste stal. De familie kocht regelmatig melkquotum bij en liet het bedrijf geleidelijk groeien. Toen de stal opnieuw te klein werd, overwogen Frank en Ella een grotere melkstal te bouwen. Maar door het groeiende gezin werd het melken voor Ella steeds lastiger te combineren met de zorg voor hun vijf kinderen. Een gesprek met een melkveehouder die al met robots werkte, bracht hen op een ander spoor.

Frank bezocht meerdere bedrijven die met melkrobots werkten. Na veel wikken en wegen besloot de familie te investeren in Lely-robots. Er draaiden in Ontario al enkele melkrobots, maar volgens Ella was hun nieuwe stal de eerste in de provincie die speciaal voor robotmelken werd gebouwd. In september 2003 werden de koeien tijdens de Woodstock Farm Show getraind voor het robotmelken. Na afloop kwamen ze terug naar het bedrijf.

De familie begon met één robot en bleef daarnaast melken in de bestaande melkstal. Al snel kwam er een tweede robot bij. Dat was volgens Ella ook prettiger voor de koeien, vooral voor hoogproductieve dieren die daardoor meerdere keren per dag konden worden gemolken. De techniek groeide vervolgens mee met het bedrijf. De familie begon met de Lely A2, stapte later over op de A3 en breidde de stal uit met ruimte voor vier robots. Daarna volgden de A4 en uiteindelijk de A5. Op het ouderlijk bedrijf draaien nu drie A5-robots.

Twee bedrijven voor de volgende generatie

De oudste zoon heeft inmiddels een eigen melkveebedrijf. Toen de familie de A4-robots verving door de A5, verhuisde één robot samen met koeien en het melkquotum naar zijn nieuwe stal. Hij werkte eerder als servicemonteur bij Lely en helpt zijn ouders nog regelmatig, wanneer zich een storing voordoet. De tweede zoon zit in maatschap met zijn ouders en neemt het ouderlijk bedrijf naar verwachting over een paar jaar over. Het plan is dat dan nog een robot, koeien en melkquotum naar de oudste zoon gaan. Zo willen Frank en Ella ervoor zorgen dat beide zonen verder kunnen met een gezond bedrijf waarvan zij een goede boterham kunnen verdienen.

Door de jaren heen kocht de familie meerdere bedrijven en percelen bij. Daardoor beschikken ze over voldoende grond om hun eigen ruwvoer te telen. Ze verbouwen onder meer luzerne, snijmais en korrelmais. Wintertarwe en sojabonen worden voor de verkoop geteeld, terwijl het stro van de tarwe op het eigen bedrijf blijft. Dit jaar kuilden ze voor het eerst triticale in. Ook telen ze, afhankelijk van het bouwplan, haver en erwten, meestal als dekvrucht voor de luzerne.

Frank en Ella hebben geen spijt van hun emigratie. Ze zijn volledig ingeburgerd en voelen zich thuis in Canada. Ook de kerk speelt een belangrijke rol in hun leven. Hun drie dochters wonen eveneens in de buurt. De familie telt inmiddels elf kleinkinderen en verwachtte op het moment van schrijven nog een kleinkind.

De afstand tot Nederland blijft soms lastig, vooral nu hun ouders ouder worden. Toch probeert Ella dat te relativeren. ‘Je boekt vandaag een ticket en morgen kun je in Nederland zijn.’ De emigratie gaf de familie de ruimte om een melkveebedrijf op te bouwen, te investeren in nieuwe techniek en twee zonen een eigen toekomst in de melkveehouderij te bieden.